سه‌شنبه 08 اسفند 1391 ساعت 21:23 | بازدید : 800 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

خواندن قرآن و نماز به زبان عربی چیست؟

در مورد عربی خواندن تنها در مورد نماز و تلبیه حج دستور لزومی وجود دارد و الا در مورد هیچ عبادت دیگری چنین تکلیف و الزامی وجود ندارد و در نتیجه قرآن خواندن به زبان عربی واجب نیست ، هرچند درک مفاهیم هر کلامی با توجه به زبان مبدا و مادر بسیار آسان تر است .
اما در باره ضرورت خواندن نماز به صورت عربی و با الفاظ و کلماتی که پیامبر می خواند، دلائل مختلفی دارد که به برخی اشاره می کنیم:
اول: تعبدى و توقیفى بودن خواندن نماز به لفظ عربى، به این معنا که شریعت اسلام دستور به عربى خواندن نماز داده است.
با توجه به این که روح عبادت بر تسلیم و تعبد است، انسانی که می خواهد عبادت خدا کند، کاری را انجام می دهد که خداوند خواسته است . طبق آیات و روایات و سیره پیامبر، نماز، این واجب و تکلیف دینی به این شکل واجب شده است، اگر چه انسان می تواند در غیر نماز با هر زبانی با خداوند سخن گوید.
دوم: جهت ایجاد زبانى مشترک میان همه پیروان اسلام و فراهم سازى وحدت و پیوند بین المللى دینى.
سوم: قرائت و اذکاری که در نماز است، به صورت دقیق در هیچ زبانی ترجمه ندارد؛ یعنی نمی توان مفاهیمی را که در اذکار نماز است، به صورت دقیق ترجمه کرد و آن را بیان نمود. چه بسا برخی از کلمات یا جملات، معانی بسیاری در خود جای داده که با یک یا چند جمله نتوان همه آن ها را بیان نمود. (1)به عنوان مثال از سوره حمد نام مى‏بریم که هیچ ترجمه‏اى که بتواند تمام مفاهیم آن را به زبان دیگر بیان کند، نیست. حتى کلمه الله، هیچ معادلى در زبان دیگر ندارد (اگر چه در قالب جمله ای بتوان ترجمه کرد). کلمه خدا در زبان فارسى نیز معادل معناى الله نیست.
در ضمن تجربه زندگی انسان‌ها نشان داده آن جا که دستهای انسانی در کارهای مختلف دخالت کرده است، آن را به صورت‌های مختلف در آورده که گاهی با اصل و حقیقت خود فاصله بسیار دارد. در مورد احکام و تکالیف دینی نیز ما این مسئله را در ادیان دیگر مشاهده می کنیم که دست بردن انسان‌ها در احکام و دستورهای دینی آن ها را به چه وضعی در آورده، گاهی آن را به صورت کلی پاک کرده و از بین برده است.
در مورد نماز و عبادت نیز امروزه در ادیان دیگر چیزی نمی بینیم که خواسته الهی باشد تا پیروان آن ادیان خود را موظف به انجام آن بدانند. به همین خاطر ارتباط دائمی و همیشگی که مسلمانان با خدا دارند، در ادیان دیگر مشاهده نمی‌کنیم.
اگر چه با توجه به اسبابی که ذکر کردیم، نماز باید به زبان عربی خوانده شود، اما بدان معنی نیست که انسان نتواند به هیچ زبان دیگری با خداوند سخن بگوید. انسان می تواند با هر زبانی که خواست در غیر نماز با خدا سخن گفته و با او راز و نیاز کند و دردها و نیازهای خود را با او در میان گذارد. به تعبیر دیگر دعا بخواند .
شاید یکی از رموز خواندن نماز به زبان عربی و با دیگر شرایط و آداب، حفظ نماز بعد از قرن‌ها است، در حالی که در ادیان دیگر اثری از آن نمی بینیم. چه بسا اگر به همان صورت خود که پیامبران گفته بودند، عمل می کردند و به خواست خود با آن برخورد نمی‌کردند، آن ها نیز پرستشی به عنوان نماز می‌داشتند.
هشام بن حکم از امام صادق(ع) پرسید: چرا نماز واجب شد، در حالی که هم وقت می گیرد و هم انسان را به زحمت می‌اندازد؟ امام فرمود:
«پیامبرانی آمدند و مردم را به آیین خود دعوت نمودند. عده ای هم دین آنان را پذیرفتند، امّا با مرگ آن پیامبران، نام و دین و یاد آن‌ها از میان رفت. خداوند اراده فرمود که اسلام و نام پیامبر اسلام(ص) زنده بماند و این از طریق نماز امکان پذیر است»؛(2) یعنی علاوه بر آن که نماز عبادت پروردگار است، موجب طراوت مکتب و احیای دین است.
در مسائل عبادى باید به این نکته توجه داشته باشیم که خواست و اراده ما در آن نقشى ندارد، بلکه باید آن‏ها را طبق دستور شرع انجام دهیم تا مقصود و هدف و مصالحى که شارع (خداوند) در نظر دارد و ما از آن بى خبریم، حاصل گردد. همان گونه که در اصل نماز تعبّد و تسلیم وجود دارد، در اجزاء و شرایط مختلف و از جمله عربى خواندن، این نکته مهم نهفته است. امیرمومنان (ع) در روایتی پس از بیان اینکه معنای اسلام، تسلیم شدن در مقابل پروردگار است که نشان تسلیم در عمل آشکار می شود، می‌فرماید:
« مومن، بنای دین خود را بر اساس رأی و نظر شخصی نمی‌گذارد، بلکه برآنچه از پروردگارش رسیده بنیان می نهد». (3)
اصولا نماز رابطه بنده با خدا و اظهار عبودیت و شکر‌گزاری در مقابل نعمت‌های او می باشد . طبیعی است که بنده آن را به جا می آورد که خواسته خداوند و معبود اوست. هدف اصلی از خلقت انسان بندگی است . نماز بهترین شیوه اظهار بندگی است. اگر قرار باشد که هر انسانی طبق خواسته خود عمل نماید، نه چیزی که خداوند خواسته، دیگر بندگی خداوند نمی شود، بلکه بندگی خود و عمل طبق خواسته خود است. بنابر این گرچه زبان عربی و غیر عربی همه برای خدا یکسان است، ولی به دلایل یاد شده نماز باید به عربی خوانده شود .

پى‏نوشت‏ها:
1. استاد محمد تقى مصباح یزدى، قرآن‏شناسى،چاپ مؤسسه آموزش و پژوهشى امام خمینى، 1380 ه' ش. ص 102 - 92
2.صدوق علل الشرایع، نشر دار الحجه للثقافه ،بیروت، 1416 ق، ج 2، ص 10.
3. شیخ عباس قمی ، سفینه البحار، نشر موسسه معصومه، قم ، ج4، ص233، ماده سلم.

منبع:http://www.pasokhgoo.ir

امتیاز مطلب : 39

تعداد امتیازدهندگان : 12

مجموع امتیاز : 12

راز نزول قرآن به زبان عربی در چیست؟

سه‌شنبه 08 اسفند 1391 ساعت 21:20 | بازدید : 690 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

راز نزول قرآن به زبان عربی در چیست؟

پاسخ: راز نزول قرآن به «زبان عربي» اولاً يك جريان و امر طبيعي است؛ زيرا هر سخنور و دانشمندي، مطالب خويش را با زبان مخاطبان خود بيان مي‏كند و مي‏نويسد. خداوند متعال نيز در ارسال پيامبران و ابلاغ پيام‏هاي خويش، همين رويه را تأييد كرده و به كار گرفته است: «و ما ارسلنا من رسول الا بلسان قومه ليبيّن لهم فيضل الله من يشاء و يهدي من يشاء و هو العزيز الحكيم»«و ما هيچ فرستاده‏اي را جز با زبان مردمش نفرستاديم تا [بتواند حقايق را( براي آنان به روشني بيان‏كند. پس خداوند هركس را كه بخواهد گمراه و هركس را كه بخواهد هدايت مي‏كند و او شكست‏ناپذير و فرزانه‏است». ابراهيم (14)، آيه 4. بر اين اساس، اگر قرآن به زباني، جز زبان عربي نازل مي‏شد، جاي آن داشت كه از حكمت نزول قرآن به آن زبان سؤال شود و گفته شود: با آن كه مخاطبان نخستين اين پيام، عرب زبان هستند، چرا اين پيام به زبان عربي نازل نشده است؟ علاوه بر آن كه تحدي و طلب همانند آوري اين كتاب، ضرورت نزول آن را به زبان عربي دو چندان مي‏كند. در صورتي كه قرآن عربي نباشد، چگونه مي‏شود از مخاطباني كه جز با زبان عربي آشنا نيستند و يا تسلّط كافي بر زبان‏هاي ديگر ندارند؛ درخواست شود كه براي روشن شدن حقانيّت يا نادرستي مدعاي پيامبر(ص)، سخني همانند قرآن بياورند؟ در اين صورت به آساني خواهند گفت: ما عرب زبان‏ها، محتواي پيام تو را نمي‏فهميم؛ پس چگونه همانند آن را بياوريم. پس تحدّي به قرآن نيز اقتضا مي‏كند كه اين پيام به زباني باشد كه مخاطبان اوليه‏اش، آن را درك كنند و بتوانند درباره درستي يا نادرستي مدعاي پيامبر(ص)، خود را بيازمايند و حقيقت برايشان روشن شود. نگا: قرآن‏شناسي، صص 98 - 103. در اين جا بيان چند نكته ضروري است: الف) خواندن قرآن به زبان عربي، به جز در موارد خاص (مانند نذر و...) واجب نيست؛ ب) خواندن قرآن با صوت، لحن و آواز مخصوص واجب نيست؛ ج) نماز بايد به زبان عربي با قرائت صحيح خوانده شود؛ امّا واجب نيست با صوت و آواز مخصوص خوانده شود. خواندن نماز به عربي، يكي از نشانه‏هاي «جهاني بودن» دين اسلام و رمز «وحدت و يگانگي» مسلمانان است. عربي خواندن، آن را از تحريف و آميختگي به خرافات و مطالب بي اساس - هنگام ترجمه آن به زبان‏هاي ديگر - نگاه مي‏دارد و بدين وسيله روح اين عبادت اسلامي، محفوظ مي‏ماند. گفتني است توحيد و يگانگي - در تمام اصول و فروع اسلام - يك زيربناي اساسي محسوب مي‏گردد و نماز به سوي قبله واحد، در اوقات معين و به يك زبان مشخص، نمونه‏اي از اين وحدت است. در ضمن ياد گرفتن ترجمه نماز، بسيار ساده و آسان است. ر.ك: توضيح المسائل مراجع تقليد، مباحث قرائت؛ آيت‏الله مكارم، ج 3، صص 58-56.

منبع:http://quran.al-shia.org

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

تمام آیات قرآن درباره لزوم نماز خواندن (اگر قرآن را قبول ندارید نماز هم نخوانید)

سه‌شنبه 08 اسفند 1391 ساعت 21:16 | بازدید : 838 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

تمام آیات قرآن درباره لزوم نماز خواندن (اگر قرآن را قبول ندارید نماز هم نخوانید)

(۱) پس براى پروردگارت نماز گزار و قربانى كن. (کوثر: ۲)

(۲) و فرمان نیافته بودند جز اینكه خدا را بپرستند، و در حالى كه به توحید گراییده‌اند، دین [خود] را براى او خالص گردانند، و نماز برپا دارند و زكات بدهند، و دین [ثابت و] پایدار همین است. (بینه: ۵)

به ادامه مطلب بروید...

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

ادامه مطلب ...

عکس های زیبا از بسم الله الرحمن الرحیم

سه‌شنبه 08 اسفند 1391 ساعت 20:35 | بازدید : 16282 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

عکس های زیبا از بسم الله الرحمن الرحیم

برای دیدن این تصاویر زیبا به ادامه مطلب بروید.

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

ادامه مطلب ...

داستان‏هايى زيبا درباره قرآن اعرابى و تأثير قرآن

دوشنبه 07 اسفند 1391 ساعت 20:41 | بازدید : 1383 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

داستان‏هايى زيبا درباره قرآن اعرابى و تأثير قرآن

اصمعى مى‌گويد: روزى از شهر بصره خارج شدم به عربى برخورد کردم که شمشير حمايل داشت. از من پرسيد از کدام قبيله‌اى؟ گفتم: از قبيله "بنى‌الاصمع" پرسيد: از کجا مى‌آيى؟ گفتم: از خانه‌ى خدا. گفت: آنجا چه مى‌کردى؟ گفتم: کتاب خدا تلاوت مى‌نمودم. پرسيد: مگر خدا را کتابى است که تلاوت بشود؟ گفتم: بلى. گفت: مقدارى از آن را براى من بخوان. گفتم: مؤدب و دو زانو بنشين تا بخوانم. پس گوش فرا داد. شروع به خواندن نمودم و بر زبانم سوره مبارک "و الذاريات" جارى شد. همين که به اين آيه رسيدم:
{وَفِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ * وَفِي أَنْفُسِکُمْ أَفَلا تُبْصِرُونَ} (1)
در زمين نشانه‌هايى است از خدا براى اهل يقين و در خود شما نيز، مگر آنها را نمى‌بينيد.
اعرابى گفت: حق تعالى راست گفته است. سرگين نشانه‌ى عبور شتر است و جاى پا دليل بر عبور عابر. پس چگونه اين آسمان با عظمت و اين زمين پهناور بر پروردگار با عظمت دلالت نکند!
همين که خواندم:
{وَفِي السَّماءِ رِزْقُکُمْ وَما تُوعَدُونَ} (2)
و در آسمان است روزى شما و آنچه را که به آن وعده داده شده‌ايد.
اعرابى گفت: تو را به حق خدا اين نيز از کلام خداوند است؟ گفتم: بلى. پس اعرابى شتر خود را به بيابان رها نمود و گفت: اى واى، روزى من در آسمان است و او را در زمين جستجو مى‌کنم. آنگاه سر به بيابان گذاشت و رفت. من هم به طرف بغداد روانه شدم و همين قضيه را براى هارون الرشيد نقل کردم و او تعجب کرد.
سال بعد که هارون به طرف مکه حرکت نمود مرا هم با خود همراه برد. روزى مشغول طواف بودم که ناگهان جوانى نيک روى گوشه لباسم را گرفت و مرا به خود متوجه نمود. چون نگاه کردم شناختم که همان شخص سال گذشته است. باز به من گفت: از کتاب خدا برايم بخوان. در اين مرتبه نيز بر زبانم سوره‌ى مبارک "و الذاريات" جارى شد که مى‌فرمايد:
{وَفِي السَّماءِ رِزْقُکُمْ وَما تُوعَدُونَ * فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّکُمْ تَنْطِقُونَ} (3)
در آسمان است روزى شما و آنچه که به آن وعده داده شده‌ايد. به حق خداى آسمان سوگند که اين امر حق است هم چنانکه شما سخن مى‌گوييد.
اعرابى گفت: چه کسى محتاج کرده خدا را که قسم ياد کند! به حق او قسم که هيچ گاه محتاج نشدم به چيزى مگر آن که همان چيز نزدم حاضر شده است. پس نعره‌اى زد و روى زمين افتاد. رفتيم که او را به هوش بياوريم ليکن متوجه شدم که از دنيا رفته است.
پاورقى‌ها:
------------------------------
1) سوره الذاريات، آيات 20 و 21.
2) سوره الذاريات، آيه 22.
3) سوره الذاريات، آيات 22 و 23.

منبع: کشکول طبسى، ج 1

--------------------------------------------------------------------------------

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

بِسْم ِ‌اللهِ‌ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ (به نام خداوند بخشنده مهربان )

دوشنبه 07 اسفند 1391 ساعت 20:37 | بازدید : 5078 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

بِسْم ِ‌اللهِ‌ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ (1)‌

به نام خداوند بخشنده مهربان

نكته ها

* در ميان اقوام و ملل مختلف ،‌ رسم است كه كارهاي مهم و با ارزش را به نام بزرگي از بزرگان خويش كه مورد احترام و علاقه آنهاست ،‌ آغاز مي كنند تا آن كار ميمون و مبارك گردد و به انجام نيك رسد . مشركان به نام بت ها و طاغوت ها ، و مومنان با نام خدا و به دست اولياي خدا ،‌ كار را آغاز مي كنند . چنان كه در جنگ خندق ،‌ نخستين كلنگ را رسول خدا (ص) بر زمين زد . 1

* بسم الله الرحمن الرحيم ،‌ سرآغاز كتاب الاهي است . «‌ بسم الله » نه تنها در ابتداي قرآن ، بلكه در آغاز تمام كتاب هاي آسماني بوده است و در سر لوحه كار و عمل همه انبيا قرار داشت . هنگامي كه كشتي نوح (ع) در ميان امواج طوفان به راه افتاد ،‌ نوح (ع) به ياران خود گفت : سوار شويد كه «‌بسم الله مجريها و مرسيها »‌2 حركت و توقف اين كشتي با نام خداست . سليمان (ع) نيز چون ملكه سبأ را به ايمان فرا خواند ، دعوتنامه خود را با جمله « بسم الله الرحمن الرحيم »‌3 آغاز كرد .

* امير مومنان علي (ع) فرمود : « بسم الله »‌ ،‌ مايه بركت كارها و ترك آن موجب نافرجامي است . همچنين آن حضرت به شخصي كه «‌ بسم الله » را مي نوشت ، فرمود :‌« جَوِّدها ؛‌ آن را نيكو بنويس »4 در حديثي ديگر آمده است :‌»بسم الله» را فراموش نكن ،‌ حتي در نوشتن يك بيت شعر 5

* بر زبان آوردن نام خدا در آغاز هر كاري سفارش شده است ؛‌ در خوردن و خوابيدن و نوشتن ، سوار شدن بر مركب و مسافرت و بسياري كارهاي ديگر . حتي اگر حيواني بدون نام خدا ذبح شود ،‌ مصرف گوشت آن حرام است و اين رمز آن است كه خوراك انسان موحد نيز بايد جهت الاهي داشته باشد .

* « بسم الله » نشان فرد مسلمان است كه بايد همه كارهاي او رنگ الاهي داشته باشد ؛‌ چنان كه محصولات و كالاهاي ساخت يك كارخانه همگي نشان و علامت آن كارخانه را دارد ؛ خواه كوچك باشد يا بزرگ . نيز پرچم هر كشوري بر فراز ادارات و مدارس و پادگان هاي آن كشور افراشته است ؛ هم بر فراز كشتي هاي آن كشور در درياها و هم بر روي ميز اداري كارمندان .

* امام رضا (ع) فرمود : « بسم الله » يعني نشان بندگي خدا را بر خود مي نهم . 6

سيماي بسم الله

« بسم الله » نشانگر رنگ و صيغه الاهي و بيانگر جهت گيري توحيدي ما است .

« بسم الله »‌ رمز توحيد است . ذكر نام ديگران به جاي نام خدا رمز كفر ،‌ و قرين كردن نام خدا با نام ديگران ، نشانه شرك است . نه در كنار نام خدا و نه به جاي نام او ،‌ نام ديگري را نبريم 7.

« بسم الله »‌ رمز بقا و دوام است ؛‌ زيرا هر چه رنگ خدايي نداشته باشد ،‌ فاني است . 8

« بسم الله »‌ رمز عشق به خدا و توكل به اوست . به كسي كه رحمان و رحيم است عشق مي ورزيم و كارمان را با توكل به او آغاز مي كنيم ، كه بردن نام او سبب جلب رحمت است .

« بسم الله »‌ رمز اظهار نياز به درگاه الاهي است .

« بسم الله »‌ نخستين گام در مسير بندگي و عبوديت است .

« بسم الله »‌ مايه فرار شيطان است . كسي كه به خدا تمسك مي جويد ،‌ شيطان در او كارگر نمي افتد .

« بسم الله »‌ عامل بيمه شدن كارها است .

« بسم الله »‌ ذكر خدا ست ،‌ يعني خدايا من تو را فراموش نكرده ام .

« بسم الله »‌ بيانگر انگيزه ماست ،‌ يعني خدايا هدفم تو هستي نه مردم ،‌ نه جلوه ها و نه هوس ها .

« بسم الله »‌ كلامي است كه سخن خدا با مردم و سخن مردم با خدا ،‌ با آن آغاز مي شود .

پيام ها:

1- آغاز كتاب با نام خدا ،‌ يعني هدايت تنها با استعانت از او محقق مي شود :‌ « بسم الله »‌ ؛

2- رحمت الاهي همچون ذات او ابدي و هميشگي است : « الله الرحمن الرحيم » ؛

3- بيان رحمت الاهي در قالب «‌ رحمان » و «‌رحيم » ،‌ نشان از رحمت گسترده الاهي در دنيا و آخرت دارد : « الرحمن الرحيم » ؛‌

4- رحمان و رحيم در آغاز كتاب ، نشانه اين است كه قرآن جلوه اي از رحمت الاهي است :‌» الرحمن الرحيم » ؛‌

--------------------------------------------------------------------------------------

1- بحار الانوار ، ج 20 ، ص 218              2- هود (‌11) : 41 .
3- نمل ( 27)‌ : 30                        4- كنز العمال ، حديث 29558 .

5- تفسير برهان ، ج 1 ، ص 43                 6- تفسير نور الثقلين

7- نه فقط ذات او ، بلكه نام او نيز از هر شريكي منزه است ؛ «‌سبح اسم ربك الاعلي »‌ حتي آغاز كار به نام خدا و محمد (ص) ممنوع است . اثبات الهداه ، ج 7 ، ص 482

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

ترتيب نام سوره ها به شعر

دوشنبه 07 اسفند 1391 ساعت 20:26 | بازدید : 1092 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

ترتيب نام سوره ها به شعر

بعد حمد و بقره ، عمران ف نساء و مائده

از نعم اعراف و نفل و توبه بستان فائده

بعد يونس هود و يوسف رعد ابراهيم و حِجر

نحل و اسري کهف و مريم سوره طه بذکر

انبيا حج مومنون خوان نور و فرمان شعراء

نمل و قصه عنکبوت و روم و لقمان و سجده را

حزب و سبأ فاطر و يس و صفّ صاد و زُمر

مومن و مصباح و شوري زخرف دخان و هم زبر

جاثيه احقاف محمد(ص) و ان دگر فتح حجر

قاف مي دان ذاريات و طور و هم نجم و قمر

بعد رحمن واقعه بعدش حديد است و جدال

حشر و بعدش امتحان صف جمعه با عز و جلال

پس منافق پس تغابن بعد اين دو وان طلاق

بعد از تحريم و مُلک و نون بعد اين سه حاق

پس از معارج نوح و جن و تزميل و تدثير و قيام

دهر و مرسل بين نبأ نازع عبس تکوير نام

فطر و صف و شق و برج و طارق اعلي العلي

غاشيه فجر و بلد شمس است و ليل است و ضحي

انشراح و تين علق قدر است بعدش بيّنه

بعد از آن زلزال مي دان عاديات و قارعه

پس تکاثر عصر و همزه و فيل ايلافت حصر

بعد ماعون کوثر است و کافرون را بعد نصر

از لهب اخلاص مي دان و فلق ختمش به ناس

بحث ختم سوره ها از شرح مي کن اقتباس

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

قرآن(امام علی(ع))

دوشنبه 07 اسفند 1391 ساعت 20:08 | بازدید : 2182 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

قرآن از نگاه حضرت علي (ع)
قرآن از نگاه امير المومنان

بهترين شاگرد پيامبر (ص) امير مومنان علي (ع) درباره قرآن فرموده اند :

درقرآن علوم آينده و اخبار گذشته مطرح است ،‌دواي دردها و نظم امور در قرآن است . 1 شفاعت قرآن از گروهي و شكايت آن از گروهي ديگر در قيامت پذيرفته است .2

نور قرآن هرگز خاموش نمي شود ، قرآن ،‌دريايي است از قعر آن معلوم نيست ،‌ بنايي است كه پايه هايش سست نمي شود و داروي شفابخشي است كه بيماري در پي دارد . 3

عزتي است كه شكست ندارد و حقي است كه خوار نمي شود . 4 تاريكي جز با قرآن برطرف نمي شود .5 قرآن بهترين معجزه ، ريسمان محكم الاهي ،‌ بهار دلها ، چشمه علوم و عنصري است كه دل جز با آن صيقل نمي شود . 6

قرآن ،‌نوري روشن ،‌شفايي سودمند ،‌سيراب كننده تشنگي هاي معنوي و وسيله حفظ و نجات است . 7

كسي با قرآن ننشست ، مگر آنكه از انحرافش كاسنه و به هدايتش افزوده شد .8

در قرآن سزگذشت پيشينيان و اخبار آيندگان و دستور براي حاضران است . 9

شما را به خدا نگذاريد در عمل به قرآن ديگران بر شما سبقت بگيرند . 10

قرآن ، بزرگ ترين بيماري ها را كه كفر و نفاق و انحراف و گمراهي است ،‌درمان مي كند . 11

قرآن ،‌ خير خواهي است كه خيانت نمي كند ،‌راهنمايي است كه گمراه نمي سازد و گوينده اي است كه دروغ نمي گويد . 12

انسان بدون قرآن ، غنايي و پس از قرآن فقري ندارد .13

___________________________________________________________________________________

1- نهج البلغه ، خطبه 158               2- همان ، خطبه 176             3- همان ،‌خطبه 198

4- همان                                      5- همان ،‌ خطبه 18             6- همان ،‌خطبه 176

7- همان ،‌ خطبه 156           8- همان ،‌خطبه 176            9- همان ،‌خطبه 313

10- همان ،‌نامه 47              11- همان ،‌خطبه 175                    12- همان ،‌خطبه 176

13- همان ،‌خطبه

امتیاز مطلب : 0

تعداد امتیازدهندگان : 0

مجموع امتیاز : 0

قرآن(پیامبر(ص))

دوشنبه 07 اسفند 1391 ساعت 19:58 | بازدید : 926 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( )

پيامبر فرمود :

«هرگاه فتنه ها همچون شب هاي سياه بر شما روي كرد ، به سراغ قرآن برويد.» و نيز فرموده است‌ : قرآن سفره مهماني خداوند است ، تا مي توانيد از ضيافت او بهره بگيريد.

اگر انسان به راهنما نياز دارد ، كتاب آسماني ، امام و راهنماست.(كافي. ان الله امام من الله )

اگر انسان به معلم و مربي نياز دارد ، قرآن بهترين هدايت كننده است.( بقره آيه 2 )

اگر جامعه به قانون و عدالت نياز دارد ، قرآن كتاب عدل و قانون است.( وان القرآن.... حكم عدل )

اگر انسان به منطق و برهان نياز دارد ، چه برهاني از قرآن قوي تر؟ ( نساء آيه 4 )

اگر انسان به تذكر و موعظه نياز دارد ، قرآن وسيله تذكر و موعظه است.(سوره يونس آيه 10)

اگر انسان براي امراض روحي همچون حسد ، تكبر ، غرور ، حرص ، بخل ، خودخواهي و ريا به دارو و درمان احتياج دارد ، قرآن بهترين داروي شفا بخش است.( سوره اسرار)

مهم ترين مشكل بشر امروز ،‌ انواع دلهره ها و اضطراب و دغدغه هاست و تنها وسيله آرام بخش ياد خداست . (سوره رعد 28:13)

و قرآن بهترين ياد الهي است .

اگر انسان به اميد نياز دارد ، قرآن سراسر اميد است كه مي فرمايد : «‌ خداوند يونس را در زير آب ،‌ نوح را بر روي آب و يوسف را در قعر چاه و كنار آب حفظ كرد . او مي تواند از يك ضربه عصا كه به رود نيل نواخته مي شود ،‌ خشكي ظاهر كند و همين عصا در جاي ديگر به سنگ بخورد و دوازده چشمه آب جاري سازد . او مي تواند فرعون را در آب ،‌ و قارون را در خاك غرق و نابود كند . اما ابراهيم (ع) را در ميان آتش سالم نگه دارد .